Gisteren ben ik 30 geworden! Wat een verschrikking! Al tijden probeer ik me er op voor te bereiden maar wennen wil het niet. En nu is het zover...ik ben 30!
Waarom vind ik dit zo verschrikkelijk? Waarom krimp ik van binnen telkens ineen als iemand m'n leeftijd noemt? Omdat ik mezelf nog niet zo oud voel.
Mijn lichaam ziet er niet uit als die van een gemiddelde 30-er en mijn geest is blijven hangen rond de 20-25 .
Dus waarom moet ik dan 30 zijn?! Als ik de gemiddelde 30-er bekijk zie ik een oud lijk. Iemand van wie het leven al voorbij is.
Er wordt van je verwacht dat je al carriëre hebt gemaakt, getrouwd bent en kinderen hebt. Een "volwassen" koopwoning hebt, je volwassen kleed en ga zo maar door.
Nou, sorry maar mijn w.c. deur hangt nog vol met gekke kaartjes en rare plaatjes. Ik vind het leuk om mijn huis vol met kleurtjes te hebben en overal knuffels neer te zetten. Mijn man leest mij 's avonds nog regelmatig een verhaaltje voor omdat ik anders niet kan slapen! Als ik in mijn auto zit en een leuk nummer hoor ga ik als een idioot mee zitten blèren en zittend dansen (ja, dat kan en het slingeren is erg onverantwoord en niet volwassen! boeie!) Als we naar een pretpark ga kan ik de nacht ervoor niet slapen en zodra we er zijn begin ik te huppelen.
Ik vertik het om dit getal aan mij te plakken. Wie ooit op het idee gekomen is om te gaan werken met een geboorte datum mogen ze van mij neerschieten. Voortaan, als iemand vraagt hoe oud ik ben, geef ik gewoon de leeftijd op van hoe oud ik me die dag voel.
Zit ik lekker in mijn vel, ben ik een jaar of 24. Ben ik brak na een avondje stappen dan ben ik wel een dagje 80.
En de volgende die mij aanspreekt met Mevrouw of U is echt de sjaak!!!
Zo, dat moest ik even kwijt.
|